***

Monita Martinez

dziewiętnaście lat  ||  kurtyzana  ||  w Port Royal od zawsze

Nikt nigdy nie pyta o jej historię, a ona nigdy jej nie opowiada. Nie ma w niej nic ciekawego. Jej matka pochodziła stąd, także była kurtyzaną, jej najnowszy klient był kapitanem jednego z pirackich okrętów i to właśnie on zabrał ją na morze. Piraci zaatakowali nie ten okręt co trzeba. Dobrze uzbrojeni Hiszpanie wymordowali wszystkich. Pozostawili przy życiu tylko młodą, przerażoną kurtyzanę. Zabrali ją ze sobą. Co dzień do jej niewielkiej celi przychodził bosman, niejaki Herman Martinez. Nie chodziło o to po co mężczyźni chodzą do kurtyzany. On z nią rozmawiał. tylko, albo i aż.

Nim dopłynęli do najbliższego portu zakochał się. Pomógł jej wrócić do Port Royal i zamieszkał tam wraz z nią. Jednak pieniądze po roku się skończyły, a na świecie pojawiła się maleńka Monita. Herman zaciągnął się więc na statek, jednak nigdy nie wrócił, ale młoda kobieta czekała na niego, naprawdę długo. Całymi dniami siedziała w oknie, lecz umarła nie doczekawszy się ukochanego. Niektórzy mówią że umarła z rozpaczy. Monita miała wówczas piętnaście lat.

Uratowała ją wtedy Betty Ross, przyjaciółka jej matki. Dała jej dach nad głową i pracę, którą rozpoczęła ledwie dwa lata po śmierci matki. Stała się kurtyzaną, tak jak ona. Liczyła na historię miłosną jak jej matki, tyle że z happy endem. Trafiła do kapitana jednego z pirackich statków. Pokochała go, jednak ten romans nie skończył się tak jak by tego pragnęła. Niektórzy mówią, że złamał jej serce, inni że przy nim zrozumiała jacy są mężczyźni. Jaka jest prawda? Monita ci raczej tego nie powie. W każdym razie efekt tego był taki że przestała marzyć, wyzbyła się złudzeń. Nie gardzi mężczyznami, nie nienawidzi ich. Na jej szacunek musi tak samo zapracować kobieta jak i mężczyzna. 

Monita traktuje swoją pracę jak każdą inną. Nie ma do niej zbyt emocjonalnego podejścia i to sprawia, że jest jedna z najlepszych. 

Twierdzi, że nie umie kochać.